گذری بر اشعار مرحوم شهید صفت آقاسی

مسلمـــان نمــــــایان تکنـوکــرات

ره آوردتان چیست به جز منکرات

شما گـــــــر نماینـــده مردمیـــد

چرا مات و مبهوت و سر در گمید

شمایی که دین را به نان می دهیـد

کجــــا در ره عشق جـان می دهیــد

نمایندگانی کزین امتنــد

خداباور و تشنۀ خدمتند

اگر خشم دینــــی ملایـم شــــود

براین سرزمین غرب حاکم شود

الا ای عارفـــــان بی معارف

جماعت پیشگان شبه عـارف

اگر فرهنگتان فرهنگ دیـن است

چـــرا آهنگتـان کفـــرآفرین است

شما گر پیـرو خط امامیــد

چرا دلبسته میز و مقامید

فضای باز یعنی بی حیایـــی

در انزار عمومی خود نمایی

فضای باز یعنـــی نا نجیبـی

تظاهرسازی و مردم فریبـی

که میدان داد این نوکیسـه ها را

حمایت کـــرد این ابلیسـه هـا را

سرافرازان برای سرفــرازی

ضرورت دارد آیا برج سازی

ساقی سرمست ما دیوانه نیست
سرگذشت انبیـــا افسانه نیست

آنچه در دستور کار انبیــاست
جنگ با مکر و فریب اغنیاست

چیست در انجیل و تورات و زبور
آیه های نــــــور و تسلیم و حضور

جمله ادیان ز یک دین بیش نیست
جــــز الوهیت رهی در پیش نیست

خانقــــــاه و مسجـــــد و دیر و کنشت
هرکه را دیدم به دل بت می سرشت

لیک در بتخانه دیدم بی عدد
هر صنم سرگرم ذکر یا صمد

یا صمد یعنی که ما را بشکنید
پیکــــــر ما را در آتش افکنید

علي مولاي مظلومان عالم

بگو از نارفيقان چون بنالم

از آن شامي که سر در چاه کردي

مرا از درد خويش آگاه کردي

طنين ناله در افلاک افتاد  

تمام آسمان بر خاک افتاد

پر و بال تو ، زهرا را شکستند  

تو را با ريسمان فتنه بستند

کدامين شب از آن شب تيره تر بود  

که زهرا حايل ديوار و در بود

زمان بر سينه خود سنگ مي کوفت    

زمين از داغ زهرا شعله ور بود

تو مي ديدي ولي لب بسته بودي  

که آيين محمد در خطر بود؟

ندانستم که در چشم حقيقت  

کدامين مصلحت مد نطر بود

 گلويت استخواني اتشين داشت

که فريادت فقط در چشم تر بود؟

 فداي تيغ عريان تو گردم  

کسي آيا زتو مظلوم تر بود؟

مه خورشيد طلعت کيست؟ زهرا  

چراغ شعله خلقت کيست ؟ زهرا

 پس از زهرا علي بي همزبان شد    

 اسير امتي نامهربان شد

علي تنهاست در يک قوم گمراه    

زبانش را که مي فهمد به جز چاه

پس از او کيسه نان و رطب کو    

صداي ناله هاي نيمه شب کو

خدايا کاش آن شب بي سحر بود

که تيغ ابن ملجم شعله ور بود

 اذان گفتند و ما در خواب بوديم

علي تنها به مسجد رهسپر بود

 در آن شب تا قمر در عقرب افتاد

  غم عالم به دوش زينب افتاد

 فدک شد پايمال نانجيبان    

 علي لرزيد و در تاب و تب افتاد

 يقين دارم به جرم فتح خيبر    

  فدک در دست ال مرحب افتاد

 علي جان کوفيان غيرت ندارند

   که فرمان تو را گردن گذارند

 علي جان کوفيان با کياست  

 جدا کردند دين را از سياست

 بنام دين سر دين را شکستند  

 دو بال مرغ امين را شکستند

اي كه هر دم دم ز حيدر ميزني

بر يتيمــــان علــــي سر مي زني

شاهـد اقبـــــال در آغوش کیست

كيسه نان و رطب بر دوش كيست

كيست آن كس كز علي يادي كند

بر يتيمـان مــن امــــــــدادي كند

دست گيرد كودكـان درد را

گرم سازد خانه هاي سرد را

اي جوانمردان جوانمردي چه شد

شيوه رندي و شبگـــردي چه شد

شيعگي تنها نماز و روزه نيست

آب تنها در ميان كــــوزه نيست

كاسه را پر كن ز آب معرفت

تا درو جوشد شراب معرفت

بادۀ ممــــا رزقنــاهـــــم بنــوش

ينفقون بنيوش و در انفاق كوش

هم بنوش و هم بنوشان زين سبو

لـن تنالـــــوا البـر حتــي تنفقــــوا

جستجويي كن سبـــوي باده را

شستشويي كن به مي سجاده را

اي مسلمان زاده بعد از هر اذان

ركعتي تنهي عن الفحشا بخـــوان

گر نمــــازت ناهي از منكر شود

از اذانت گوش شيطان كر شود

هر سحـر دست نيايش باز كن

بيخود از خود تا خدا پرواز كن

بال مرد حق بود دست دعا

ليس الانسان الا ما سعـــي